Post Today
อดีตคนการบินไทย ซัดผู้บริหาร! ลดคน–เพิ่ม Outsource ทำระบบพัง “ฟื้นการเงิน แต่ลืมฟื้นคน?”
Compiled by KHAO Editorial — aggregated from 1 outlet. See llms.txt for citation guidance.
◌ Single Source
อดีตพนักงานการบินไทย ตั้งคำถามหลังฟื้นฟูกิจการ ลดคน-เพิ่ม Outsource แม้ช่วยให้องค์กรรอดทางการเงิน แต่ไม่พร้อมรับวิกฤต! เสนอ 5 แนวทางตั้งแต่ Crisis Staffing ถึงการฟื้น “สัญญาใจ” กับพนักงาน
Key facts
- ดร.รุ่งดิศ คงยั่งยืน อดีตพนักงานการบินไทย มากว่า 32 ปี แสดงความเห็นในสื่อโซเชียลมีเดีย ตั้งคำถามถึงเหตุสัมภาระผู้โดยสารตกค้างจำนวนมากที่สนามบินสุวรรณภูมิในช่วงปลายเดือนกันยายน 2569
- ลดคน เพิ่ม Outsource งานอาจเดินได้ แต่ “ความผูกพัน” สร้างยากกว่าเดิม
- ฟื้น “สัญญาใจ” ระหว่างองค์การกับพนักงาน ความผูกพันไม่สามารถสั่งให้เกิดขึ้นได้ ต้องสร้างจากการสื่อสารที่โปร่งใส ความเป็นธรรม การยอมรับคุณค่าของคน และการดูแลพนักงานจริงในช่วงที่เขากำลังเผชิญวิกฤต
- ปัญหาอาจไม่ใช่แค่ “มีคนกี่คน” แต่คือ “จัดคนอย่างไรเมื่อเกิดวิกฤต”
- การฟื้นฟูกิจการทำให้องค์การ “รอด” แต่ต้องถามต่อว่า “พร้อม” หรือยัง
- กำหนดเกณฑ์ Crisis Staffing ล่วงหน้า เมื่อกำลังคนต่ำกว่าระดับที่กำหนด ต้องรู้ทันทีว่างานใดทำต่อ งานใดลด และงานใดต้องโอนหรือหยุดชั่วคราว
Summary
ดร.รุ่งดิศ คงยั่งยืน อดีตพนักงานการบินไทย มากว่า 32 ปี แสดงความเห็นในสื่อโซเชียลมีเดีย ตั้งคำถามถึงเหตุสัมภาระผู้โดยสารตกค้างจำนวนมากที่สนามบินสุวรรณภูมิในช่วงปลายเดือนกันยายน 2569 ท่ามกลางสถานการณ์น้ำท่วมที่ส่งผลให้พนักงานจำนวนหนึ่งไม่สามารถเดินทางมาปฏิบัติงานได้ตามปกติ กลายเป็นคำถามถึง “ความพร้อม” ของระบบการบินไทยหลังผ่านกระบวนการฟื้นฟูกิจการครั้งใหญ่
อดีตพนง.การบินไทยมองว่า น้ำท่วมอาจเป็น “ตัวจุดชนวน” ของเหตุการณ์ครั้งนี้ แต่ไม่ควรถูกใช้เป็นคำอธิบายของปัญหาทั้งหมด โดยเฉพาะเมื่อในอดีตองค์กรเคยผ่านสถานการณ์ที่หนักกว่านี้มาได้ และชวนตั้งคำถามไปถึงผลจากการลดกำลังคน การเพิ่มการจ้าง Outsource การจัดคนในภาวะวิกฤต ตลอดจนความสมดุลระหว่างการสร้าง “Financial Resilience” เพื่อให้องค์กรอยู่รอดทางการเงิน กับ “Operational Resilience” หรือความสามารถในการรักษาการปฏิบัติงานเมื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด โดยระบุว่า
ส่วนพนักงาน Outsource ก็ไม่ควรถูกตำหนิ เพราะธรรมชาติของความสัมพันธ์ในการจ้างงานแตกต่างกัน เขามีหน้าที่ตามสัญญาที่ได้รับ และองค์การไม่ควรคาดหวังให้แรงงานทุกประเภทมีความผูกพันในระดับเดียวกับพนักงานที่ใช้ชีวิตร่วมกับองค์การมายาวนาน บทเรียนจึงไม่ใช่ “Outsource ไม่ดี”แต่คือ “องค์การต้องรู้ว่า งานประเภทใดควร Outsource และงานประเภทใดจำเป็นต้องรักษาความรู้ ประสบการณ์ กำลังสำรอง และความผูกพันไว้ภายใน”