Matichon
‘บิ๊กเขต’ ชูโมเดลยุบร.ร.ขนาดเล็ก ชี้บริบทเปลี่ยน-เด็กวัยเรียนลด
Compiled by KHAO Editorial — aggregated from 1 outlet. See llms.txt for citation guidance.
◌ Single Source
นายปรีดี โสโป ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา(สพป.)นครราชสีมา เขต 3 เปิดเผยว่า ปัจจุบันโรงเรียนขนาดเล็กมีข้อจำกัดด้านการบริหารจัดการหลายด้าน ทั้งจำนวนครูไม่ครบชั้น ภาระงานของครู งบประมาณที่จัดสรรตามจำนวนนักเรียน การจัดการเรียนรู้ ตลอดจนความคุ้มค่าในการใช้ทรัพยากร อาคารสถานที่ และบุคลากร ซึ่งล้วนส่งผลต่อคุณภาพการศึกษาของผู้เรียน ทั้งนี้ โรงเรียนจำนวนมากเกิดขึ้นจากพลังของ ‘บ้าน วัด โรงเรียน’ แต่ปัจจุบันโครงสร้างประชากรและวิถีชีวิตของครอบครัวเปลี่ยนแปลงไป
Key facts
- นายปรีดี โสโป ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา(สพป.)นครราชสีมา เขต 3 เปิดเผยว่า ปัจจุบันโรงเรียนขนาดเล็กมีข้อจำกัดด้านการบริหารจัดการหลายด้าน ทั้งจำนวนครูไม่ครบชั้น ภาระงานของครู งบประมาณที่จัดสรรตามจำนวนนักเรียน
- โจทย์สำคัญจึงต้องพิจารณาว่า จะทำอย่างไรให้เด็กทุกคนได้รับการศึกษาที่มีคุณภาพ และทรัพยากรเกิดประโยชน์สูงสุด กรณีที่น่าสนใจคือ โรงเรียนวัดม่วง อ.ปักธงชัย จ.นครราชสีมา ซึ่งเคยมีนักเรียนหลายร้อยคน
- นายปรีดี กล่าวต่อว่า สิ่งที่น่าสนใจคือ เมื่อโรงเรียนไม่มีนักเรียน ชุมชนไม่ได้ปล่อยให้พื้นที่แห่งความทรงจำกลายเป็นสถานที่รกร้างหรือทรุดโทรม แต่ผู้นำชุมชน คณะกรรมการสถานศึกษา เจ้าอาวาสวัดม่วง และประชาชนในพื้นที่
Summary
นายปรีดี โสโป ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา(สพป.)นครราชสีมา เขต 3 เปิดเผยว่า ปัจจุบันโรงเรียนขนาดเล็กมีข้อจำกัดด้านการบริหารจัดการหลายด้าน ทั้งจำนวนครูไม่ครบชั้น ภาระงานของครู งบประมาณที่จัดสรรตามจำนวนนักเรียน การจัดการเรียนรู้ ตลอดจนความคุ้มค่าในการใช้ทรัพยากร อาคารสถานที่ และบุคลากร ซึ่งล้วนส่งผลต่อคุณภาพการศึกษาของผู้เรียน ทั้งนี้ โรงเรียนจำนวนมากเกิดขึ้นจากพลังของ ‘บ้าน วัด โรงเรียน’ แต่ปัจจุบันโครงสร้างประชากรและวิถีชีวิตของครอบครัวเปลี่ยนแปลงไป
“โจทย์สำคัญจึงต้องพิจารณาว่า จะทำอย่างไรให้เด็กทุกคนได้รับการศึกษาที่มีคุณภาพ และทรัพยากรเกิดประโยชน์สูงสุด กรณีที่น่าสนใจคือ โรงเรียนวัดม่วง อ.ปักธงชัย จ.นครราชสีมา ซึ่งเคยมีนักเรียนหลายร้อยคน เป็นสถานศึกษาที่ให้การศึกษาแก่ลูกหลานในชุมชนจากรุ่นสู่รุ่น แต่เมื่อบริบทของชุมชนเปลี่ยนไป จำนวนนักเรียนลดลงอย่างต่อเนื่อง กระทั่งปี 2567 เหลือนักเรียนเพียง 1 คน สพป.นครราชสีมา เขต 3 จึงพิจารณาให้นักเรียนและครูผู้สอนย้ายไปเรียนรวมกับโรงเรียนวัดหงษ์ ซึ่งอยู่ใกล้เคียง ต่อมาในปี 2568
นายปรีดี กล่าวต่อว่า สิ่งที่น่าสนใจคือ เมื่อโรงเรียนไม่มีนักเรียน ชุมชนไม่ได้ปล่อยให้พื้นที่แห่งความทรงจำกลายเป็นสถานที่รกร้างหรือทรุดโทรม แต่ผู้นำชุมชน คณะกรรมการสถานศึกษา เจ้าอาวาสวัดม่วง และประชาชนในพื้นที่ เห็นร่วมกันว่าควรดำเนินการยุบโรงเรียนตามขั้นตอนทางราชการ เพื่อเปิดโอกาสให้พื้นที่ดังกล่าวกลับมาทำประโยชน์แก่ประชาชนในรูปแบบใหม่ ทั้งนี้ หลังดำเนินการยุบโรงเรียนตามขั้นตอนและระเบียบของทางราชการ และคืนสิทธิการครอบครองพื้นที่แล้ว