Krungthep Turakij
จากรับจ้างเขียนวิทยานิพนธ์ สู่ธรรมาภิบาลระบบอุดมศึกษา บทเรียนต่างประเทศที่ 'ไทย' น่าเรียนรู้
Compiled by KHAO Editorial — aggregated from 1 outlet. See llms.txt for citation guidance.
◌ Single Source
“กรุงเทพธุรกิจ” และ ศูนย์ความรู้เพื่อความร่วมมือในการต่อต้านคอร์รัปชันและส่งเสริมธรรมาภิบาลในระดับภูมิภาค (KRAC) คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ร่วมนำเสนอข้อมูลเพื่อสร้างแนวทางการป้องกันปัญหาคอร์รัปชันในไทยที่เป็นกับดักประเทศ
Key facts
- กลางเดือน ส.ค.2569 วงการอุดมศึกษาของอังกฤษเผชิญข่าวสะเทือนใจเมื่อ Jason Arday อดีตศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ วัย 41 ปี ถูกพบเสียชีวิต ไม่นานหลังลาออกจากตำแหน่ง
- ขณะเดียวกันการตรวจสอบอีกกรณีหนึ่งพบอาจารย์และนักวิจัยที่มีข้อสงสัยเรื่องการซื้อผลงานตีพิมพ์ 33 คน จาก 8 มหาวิทยาลัย ส่วนในปี 2567 ยังเกิดกรณีร้องเรียนเกี่ยวกับการเสนอขายวุฒิการศึกษาในราคา 200,000 บาท จนกระทรวงต้องตั้งคณะกรรมการตรวจสอบ
- ช่วงปลายเดือน ก.ค.2569 ประเด็นการรับจ้างทำวิจัยและวิทยานิพนธ์กลับมาเป็นที่พูดถึงในวงการอุดมศึกษาไทยอีกครั้ง เมื่อบางมหาวิทยาลัยออกมาเตือนว่า การจ้างผู้อื่นทำวิทยานิพนธ์หรืองานวิจัยถือเป็นการทุจริตทางวิชาการอย่างร้ายแรง
- น่าสนใจว่าในต่างประเทศก็เผชิญปัญหาเดียวกัน งานศึกษาด้านคอร์รัปชันในมหาวิทยาลัยพบว่า ในบางประเทศมีการจ่ายสินบนเพื่อแลกกับการงเข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัยในราคาตั้งแต่ 200 ถึง 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ ขึ้นอยู่กับชื่อเสียงของหลักสูตร
- ปัญหายังขยายจากนักศึกษาไปสู่นักวิชาการ เพราะมีรายงานการเสนอขายชื่อผู้เขียนบทความเริ่มต้นเพียงประมาณ 200 ดอลลาร์สหรัฐ และบางเครือข่ายเสนอขายตำแหน่งผู้เขียนหลักในราคา 2,000 ยูโร
- ปัญหานี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ ในปี 2566 กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมเคยแจ้งความดำเนินคดีกับเพจเฟซบุ๊กที่รับจ้างทำงานวิจัยและวิทยานิพนธ์อย่างน้อย 5 เพจ
Summary
แม้ Arday จะปฏิเสธข้อกล่าวหาเรื่อง plagiarism และมหาวิทยาลัยที่มอบปริญญาเอกให้เขาเคยสรุปว่าไม่พบการลอกเลียน แต่กรณีนี้ก็จุดคำถามสำคัญขึ้นอีกครั้งว่า เมื่อเกิดข้อสงสัยด้านความซื่อสัตย์ทางวิชาการ มหาวิทยาลัยควรตรวจสอบอย่างไรให้ทั้งจริงจัง โปร่งใส และเป็นธรรม โดยไม่ปล่อยให้กระบวนการตรวจสอบกลายเป็นการพิพากษาผ่านกระแสสังคม
นี่ถือเป็นคำถามใหญ่เรื่อง ธรรมาภิบาลของระบบอุดมศึกษาไทย เพราะหากงานวิจัยสามารถจ้างคนอื่นทำได้ หากชื่อในบทความวิชาการสามารถซื้อขายกันได้ หรือหากมีช่องทางทำให้คนได้รับใบปริญญาโดยไม่ได้ผ่านกระบวนการเรียนรู้อย่างแท้จริง สิ่งที่กำลังถูกลดคุณค่าไม่ใช่เพียงวุฒิการศึกษาหนึ่งใบเท่านั้น แต่คือความน่าเชื่อถือของระบบอุดมศึกษาไทยทั้งระบบ
หากเจ้าของวิทยานิพนธ์อธิบายที่มาของข้อมูลหรือเหตุผลในการวิเคราะห์ของตัวเองไม่ได้ นั่นย่อมเป็นสัญญาณที่ควรตรวจสอบมากกว่าคะแนนจากโปรแกรมตรวจการคัดลอกเพียงอย่างเดียว